YILMAZ ÖZDİL

Türkiye’den sıkıldığım zaman, İzmir’e giderim ben.

* * *
Fatih sultan meeee-hmet köprüsü... adlı yazısından;
yanımda gıcır gıcır range rover
var, 250 bin dolar, gidemiyor...
onun yanında üçüncü el spring
var, 5 bin lira, gidemiyor...
mao bile sağlayamadı bu eşitliği!

* * *
... a benim bidon kafalım?
Şimdi iyi dinle...
Yap elini yumruk.
Şeytan kulağına kurşun der gibi vur bakayım kafana iki defa...
Ne duydun?
"donk donk" di mi?
(Adalet ve Kalkınma Partisi'ne oy verenlere hitaben)

* * *
Tatilden döndüm... "Kürtçe" başlıklı bir yazı yazdım. Bugün çıkacaktı.

Şöyle başlıyordu:

"Kimimiz Türk, kimimiz Kürt, kimimiz Laz, kimimiz Çerkez... Yahudimiz, Rumumuz, Ermenimiz, Rus gelinlerimiz, Alman damatlarımız; uzatmayayım, ’mozaik’ derler, değiliz aslında, ’ebru’yuz, koskoca bir aileyiz... Ve ortak bir vatanımız, ortak bir resmi dilimiz var bizim; Türkçe... Bizi, biz yapan…"
Şöyle devam ediyordu:

"Dünyaya entegreyiz; İngilizce de öğreniriz, Japonca da... Elbette, anadilini de, mesela Kürtçeyi de öğrenmek en doğal hakkıdır yurttaşların... Ama bu doğal hakkı, ’açılım’ adı altında, ’resmi dil’ haline dönüştürmeye çalışmak, bizi biz olmaktan çıkarmaz mı? ’Bizi bize yabancı’ hale getirmez mi? İki lisanlı toplum olursak eğer... Birlikte yaşamak isteyen, sorunlarını konuşa konuşa çözme iddiasında olan, ancak, birbirinin dilinden anlamayan bir toplumu, hangi tutkal bir arada tutabilir?"

Ve şöyle bitiyordu:

"Silahla beceremeyen bölücülerin tuzağına düşmemeli Türkiye... Kanın durması için teröriste bile şefkat gösterilebilir; bakarsın, tatlı dil yılanı deliğinden çıkarır... Fakat farklı dil, kardeşi kardeşe yabancı haline getirir ki, terörden tehlikelidir."

Yazı buydu.

Peki, "sansür" nerede? Şurada...

Yazıyı Kürtçe yazmak istedim!

Hayır... Amacım, Türkiye’nin en etkin gazetesinde ilk Kürtçe makaleyi yazan kişi olmak değildi... Yukarıdaki satırları okuyacaktınız ve anlamayacaktınız.

Amacım işte buydu.

Araya "ikinci resmi lisan" girdiğinde... Farklı etnik gruplara mensup olan, ancak, Türkçe konuşarak, Türkçe yazarak, Türkçe okuyarak "anlaşan" bir toplumun, nasıl aniden birbirine yabancılaşacağını görecektik... Kanıtı da, bu yazı olacaktı.

E hani sansür?

Buyurun... Kürtçe bilmediğim için, Türkiye Çevirmenler Derneği’ne başvurdum, "Bu yazıyı Kürtçeye çevirmek istiyorum" dedim. "Hay hay" dediler, İstanbul’daki " yeminli tercüme bürosunun telefonlarını verdiler. Aradım... "Hay hay" dediler, Kürtçe tercüman bulmak için iki gün izin istediler ve çevirme ücretinin de 180 lira artı KDV olduğunu belirttiler... "Hay hay" dedim, fatura bilgilerimi gönderdim, yazımın Kürtçe tercümesini beklemeye başladım.

İki gün sonra... Türkiye Çevirmenler Derneği’nden aradılar... "Kürtçe tercüman bulduklarını, hatta 8 tane Kürtçe tercümana başvurduklarını, ancak 8 tercümanın da bu yazıyı Kürtçeye çevirmek istemediğini" söylediler...

Allah Allah! Niye birader?

"Yazının içeriğini uygun bulmamışlar!"

(Bu arkadaşlar "yeminli" tercüman ama yeminleri bi acayip... İçeriğini beğenirlerse, tercüme ediyorlar, beğenmiyorlarsa, etmiyorlar... Sanırsın, tercüman değil, sansür kurulu!)

İşte böyle... Terör, bizi bölemez. Lisan, böler. Cart diye.

Bizi bize yabancı eder. Kanıtı da bu yazı.

İLHAN SELÇUK

Cumhuriyet gazetesinin pek çok yazarı faşizme meyilli olduklarını düşündürtecek kadar milliyetçidir.

AKP iktidarı hem Türkiye’yi faizcilikte bir numara yaparak ''Allah’a ve peygamberine savaş açmış'' hem de türban dalaveresiyle Müslümanın gözünü boyamaya çalışıyor... ey ümmeti muhammet, uyan!

Köşe yazısı yazmak; yazıyı yaşamak, devrimci uğraşın soluğunu alıp vermektir.

Türkiye’de kadın-erkek eşitliğini savunan herkes Kemalizm’e hizmet ediyor demektir...

Şeriat hukukunun içeriğinden biraz haberli olanlar, kemalizmin kaçınılmazlığını algılayabilirler...

* * *

polisler benim evimi mi aramışlardı?..
bizim evimizi mi?..
emniyet'e ben mi götürülmüştüm?..
biz mi?..
benim ifadem mi alınmıştı?..
bizim ifademiz mi?..
savcılıkta ben mi sorguya çekilmiştim?..
biz mi sorguya çekilmiştik?..
ifade ve sorgu tutanaklarındaki sıfatıyla ben mi " şüpheli " idim?..
biz mi " şüpheli " idik?..
sonra düşündüm:
çok şükür ben ben değildim..
biz bizdik...

NİHAT GENÇ

Yaza yaza yazar oldum.

Sağcılık bir beyin hastalığıdır.

Halimiz itlerden beter, keyfimiz beylerde yok.

Biz Türk filmlerindeki tecavüz sahnelerini izleyerek mastürbasyon yapmış bir halkın çocuklarıyız, kimse bizden saf ve temiz duygular beklemesin.

Genel bir ahlâk yasasıdır. Eser vermemiş insanlar küstahlık, bilmişlik ve kasıntıyla şekil yaparlar ve bir ahlâk yasasıdır, eser vermiş insanlar, dingin, sakin ve sorumludurlar.

Zengin sofrasında zangoç olmuş yazarlar bunlar. (Orhan Pamuk ve Çetin Altan için)

Mankenler politikada şimdikilerden daha başarılı olabilirler, zira işin puştluğundan habersizler.

Zalim karşısında susan dilsiz şeytandır, benim ancak cesedim susar, başka hiçbir şekilde susmam.

Fırsat buldukça değil, kudurmuşçasına özlemle memleketlerine akıp akıp sel halinde gelip giderler. Trabzon sanki dünyaya yayılmış milyonlarca Trabzonlu için, Yahudilerin ağlama duvarı gibidir, yani, hangi uzaklıkta olursa olsunlar, gelirler ve uzaktan köylerine bakıp dokunup ağlayıp ağlayıp özlem giderir ve sonra yine para kazanıp yine gelmek için dönerler.

Ankara’da herkes rakı masasında siyaset konuşur. Sarhoş olduktan sonra herkes "darbe" yapar, "devrim" yapar. Şimdi savcı o adamları sorgulamaya başlasa örgütün en tepesinde yeni rakıyı görür
___

Kızılırmak''in kızıl saçları kara gecelere dindar şarkılar soyluyor. Orta Anadolulun sessiz dağ tepeleriyle bir hısımlığım var, bulamıyorum. yeni yeni anlıyorum. Karadeniz neden köpürür, dalgalanır, durmaksızın şahlanır. Kanatlanır gece gündüz. her gece niçin ayağa kalkar, denizlerin en karası.

Kızılırmak böyle nazlı, böyle usul usul gizlice nereye kaçıyor, Karadenizin tam koynuna giriyor. İçine içine akıyor. İlahi bir opus değil adamakıllı dişi erkek erotik bir sevişme.
___

Yalan söylemeden büyümeyi başarabilecek miyim? İnsanlar çoğaldıkça, kalabalıklar, kitaplar, düşünceler, olaylar karmaşıklaşınca ne yapacağım. (...) şeytan tenine dokunuyor, sapık diyecekler, kızgın demirlere oturtacaklar, yer altı dünyamda korkunç dehlizlerimi görecek, iğrenecekler ve pişman ol diyecekler, tövbe et diyecekler, yeryüzünün o en iğrenç pazarlığına alet edecekler beni. Hayır. Yalan söylemeden büyüyeceğim.
___

Küçükken maça girmenin iki yolu vardı. Birincisi, kuyruktaki ağabeylerin eteğine yapışıp, ' abi beni de alır mısın' demek. İkincisi... Kullanılmayan açık bir bilet gişesinin dört bir yanına bok sürülürdü. İçeri girmek isteyenler de bu boka sürünürdü. Dernekler, kitaplar, örgütler, dergiler o gün bugün üstüm başım bok kokuyor. O maçlarda su sattım, mısır sattım, ikibuçukluk yaptım. Dergilerde de öyle, çayları koydum, yerleri süpürdüm, küllükleri topladım. Örgütlerde de öyle, kaçaklar, nezarethaneler, polisler, silahlar... Hep kötü okullarda okudum. Hiçbir Master'a giremedim. Çok eksik bir takımla sahaya sürülmüştüm. Yirmi beş yaşına geldiğimde evimde iki binin üstünde kitap birikti, açığımı kapatmaya çalıştım. Küllüklerini topladığım dergilerin genel yayın müdürü, çaylarını koyduğum abilerimden de daha sert kitaplarım oldu. Küfretmeyi gelenek haline getirdiğim için kimse de dergisinde, 'Nihat'da bizim kardeşimizdir' diye tek bir satır yazmadı. Korkma Sönmez'den başka şiir, Tanpınar’dan başka yazar tanımayan bu huzurlu insanlara ne yapabilirdim başka. Her şey bu koku yüzünden... Soğuk Ankara’nın taş evlerinin, sabahlara kadar zırlayan yoksulluğumun tek sorumlusu şu ülkenin çocuğu olmak. İnandığım, ele geçirdiğim bu pırlanta geleceğin, mutluluğumun adı da bu ülkenin çocuğu olmak. Kitabın yeri kitapçıdır. Hiç kimseye tek bir kitabımı göndermedim, kimseye 'abi' demedim. Ne için? Şartlandırılmamış, yönlendirilmemiş ve tek başına bir yaşamdan söz edebilmek için. Bu vahşi dünyada ayakta kalmanın başka yolunu bilmiyorum. Bilmem yeniden sevebilecek miyiz kendimizi, bir başkasını yaratandan ötürü değil, kendinden ötürü.